Ditët shqiptare të Bagdadit

Nënoficeri Jaupllari ka vetëm pak kohë që është kthyer nga misioni i vështirë shtatë mujor në Bagdad. Kur të rrëfen për mbresat nga kohëqëndrimi në zonën më të nxehtë të globit, mundohet të jetë i kursyer në detaje dhe përmbledhtaz  sjell ndonjë ngjarje, që ka të bëjë me solidaritetin e njerëzve të kombësive të ndryshme, të cilët vigjëlojnë për jetën, aty ku flakët e luftës e të terrorit janë të pranishme çdo çast. Ato që ka përjetuar në këtë front, ka dëshirë  t’i etiketojë me fjalët e njërit prej gazetarëve që e intervistoi në momentin e dekorimit, i cili kontributin e Jaupllarit në këtë mision e nënvizoi me mbishkrimin, “Ditët shqiptare të Bagdadit”…

“Më mirë do të shkonte ditë-netët shqiptare të Bagdatit”, saktëson nënoficeri i dekoruar, pasi atje shërbehej 24 orë pa ndërprerje, madje edhe ato çaste pushimi, vetëm sa quheshin të tilla, se nga momenti në moment, vijonte një situatë e re dhe të donte sërish në front.

Vladimir Jaupllari, me gradën e nënoficerit, njëri nga ushtarakët e shërbimit logjistik, ishte i vetmi shqiptar që, për shtatë muaj shërbeu në Bagdad, në kuadër të angazhimit antiterror pranë Forcës Ndërkombëtare të Koalicionit në Irak. I është dashur atij të përballojë, jo vetëm detyra patrullimi, por të bëhet protagonist edhe i mjaft nga operacioneve luftarake, në neutralizimin e grupeve terroriste në kryeqytetin irakian. Ndërkaq, kapter Jaupllari ishte i vetmi ushtarak shqiptar, pjestar i skuadrës këshilluese e trajnuese të Asistencës së Forcave të Koalicionit për personelin e Brigadës së Parë irakiane të Motorizuar të Këmbësorisë, të porsangritur në Bagdad. Përkushtimi dhe profesionalizmi i demostruar prej tij në këto detyra me përgjegjësi dhe në situata të vështira e shpesh edhe kërcënuse, u vlerësua nga Komanda e Koalicionit dhe ajo e njësisë së Ushtrisë irakiane me “Yllin e Bronxtë”, një dekoratë e rrallë kjo, që akordohet vetëm për vepra të larta guximi në operacione luftarake.

Për nënoficerin e Logjistikës së Ushtrisë shqiptare, ka qënë një nderim i jashtëzakonshëm, sidomos takimi me kreun e Pentagonit Donald Ramsfeld në Bagdad. “Ishin çaste fatlume, kujton ai, kur dëgjoje nga sekretari i Mbrojtjes së SHBA-së, vlerësimet e shkëlqyera për kontributin e ushtarakëve shqiptarë në këtë mision të rëndësishëm dhe historik, që ka të bëjë me luftën kundërterrorizmit ndërkombëtar. “Me emocion, i thashë, se ne do të vazhdojmë të jemi në vijën e parë të këtij fronti, duke demostruar vlerat më të mira të ushtrisë dhe të popullit shqiptar”. Zoti Ramsfeld më përqafoi me përzemërsi dhe me anglishten e ngrohtë, më rrahu shpatullat duke më thënë: “Ju lumtë!”…

Po kanë patur edhe impresione të tjera, ditët shqiptare të Jaupllarit në Bagdad. Se ka qënë një shesh beteje i vërtetë, madje i përditshëm, thotë ai, duke u ndalur në vështirësitë e detyrave në ndjekje të grupeve terroriste e kriminale. “Ka patur jo pak  raste, kujton kapteri i porsakthyer nga Iraku, që përballja me ta  ka qënë pushkë me pushkë, madje pak hapa larg. Ndërkaq, rreziqe të tjera të ndiqnin nga prapa në çdo lëvizje, si minat, shpërthimet e kamikazëve, goditjet nga distanca me armë të ndryshme e deri me murtaja…”

Ndërsa, ky ka qenë sfondi, atmosfera e veçantë në të cilën Jaupllari kryente detyrat në bazën Kamp Taji, misioni i tij ishte më shumë se kaq. Ndihma dhe asistenca për ushtarakët irakianë të Logjistikës të Brigadës së Parë të Këmbësorisë së Motorrizuar, do ta shpërblente atë, jo vetëm me medaljen e veçantë, por edhe me mirënjohjen e madhe të kolegëve irakianë të inkuadruar rishtaz në ushtrinë e tyre. “Ishin njerëz me vullnet të jashtëzakonshëm, shprehet për ta Jaupllari. Një dyzinë prej tyre kishin qënë edhe më parë në Ushtrinë irakiane, madje kishte ndër ta që kishin edhe plagë e gjymtime në trup, “dhuratë” nga epoka e diktatorit Sadam Hyseini. Etja e tyre për dije dhe profesionalizëm, ishte mjaft mbresëlënëse. Punova shtatë muaj me ta, në krahë të ushtarakëve të tjerë të Koalicionit, që merreshin me ngritjen e Ushtrisë së re irakiane dhe them të drejtën, u ndjehem ende mirënjohës dashamirësisë dhe guximit të lartë të tyre…”