Nisja dhe kthimi i kontigjenteve paqeruajtëse, është kthyer tashmë në një ritual. Që të dy këto momente, përjetohen si festa të veçanta. Emocione, mall dhe lot ka gjithmonë: si në përcjelljen e paqeruajtësve, ashtu edhe në kthimin e tyre në aeroportin e Rinasit. Tradita në fjalë, tashmë ka marrë trajtën e një çasti magjik, ku asnjë nuk i shpëton vërshimit të emocioneve të forta: as familjarët, as të ftuarit e nderit, as kolegët e paqeruajtësve, as edhe të pranishmit kushdo qofshin, të rastësishëm apo jo. Në gjithë historinë e paqeruajtjes shqiptare, në dhjetë vjet e ca, kemi parë sesi fillimisht, përmes ndrojtjes vinin në këto ceremoni prindërit, nënat e baballarët.
 |
|||||||||||
|
|
Debra Cagan “Dëshiroj të sjell përshëndetjen e Sekretarit të Mbrojtjes, zotit Gates, gjeneralit Petraeus dhe përshëndetjen e popullit amerikan për ato gjëra të mëdha që ushtarët trima të Shqipërisë kanë bërë për kauzën e lirisë në Irak dhe Afganistan. E di që nuk e themi aq herë sa duhet, por vërtetë dëshiroj të them “ju faleminderit”, sa herë që ushtarët tuaj lenë familjet e tyre dhe shkojnë për të ndihmuar qytetarët e tjerë për të arritur lirinë, kjo është vërtetë një sakrificë. E di se kur bëhet fjalë për ushtarët e Shqipërisë është diçka që del nga zemra, sepse e dini vetë se çfarë do të thotë të luftosh për të arritur lirinë dhe të vendosësh demokracinë”
|
||||||||||
|
|
||||||||||
|
|||||||||||
|
Gazeta e dates 28.09.2007 | |||||||||||