| Major Ilir Zeneli FB
Toger Eduart Avdaj
Shefi MCU b2k Br.R.SH
Tashmë, të nisur drejt një rruga pa kthim, NATO-s, për efektivat e b2k të Br.R.Sh, të cilat janë pjesëmarrës në disa stërvitje të ndryshme PfP të organizuar nga NATO dhe me protagonistë të vendeve partnere të saj, tregon gjithnjë dhe më shumë se ne dimë të stërvitemi me standarde dhe të ecim me hapa të barabartë përkrah efektivave të tjerë të vendeve anëtare të NATO-s. Këto vlera i kemi treguar dhe ne stërvitjen e sapo mbyllur të koduar "Longbow Lancer 08" Yerevan, Armeni: ku trupat pjesëmarrës shqiptare në nivele të ndryshme dhe kyçe të angazhuar në nivel shtabi dhe trupe, të batalionit multinacional, ishim të pozicionuar si, shefi i Ndërlidhjes MNBN kapiten Elidon Hasa SO1, togerët: Eduart Avdaj specialist CIMIC SO2 (MCU); Miri Duro zv.komandant kompanie (të kodur "Bravo"); Sefer Brati specialist logjistike SO2; Ermal Dinoshi komandant toge në kompaninë "Carli"; specialist operacionesh tetar Altin Hysa SO5; tetar Bledar Blaceri specialist CIMIC SO4, si dhe një skuadër profesionistësh me komandant skuadre tetar Hasan Bana; gjithsej katërmbëdhjetë.
Më datën 8.10.2008 u bë ceremonia e hapjes, rreshtimi i batalionit MNBN. I gjithë efektivi shqiptar në emocione. Këto emocione i shuam shumë shpejt falë disiplinës, aftësive, përkushtimit për të shfaqur vlerat dhe aftësitë më të mira të këtij batalioni elitar të Forcave të Armatosura shqiptare. B2k i Br.R.SH shumë shpejt do të ketë një vlerësim nga NATO për nivelin e parë SEL-1, ç'ka do të thotë se në efektivat e këtij reparti tashmë jemi gati të qëndrojmë të barabartë përballë vendeve anëtare të NATO-s, për të zgjidhur detyra të një niveli të lartë në mbështetje të paqes globale, në rajone të ndryshme në shërbim të paqes. Startoi stërvitja. Ditët kalonin, tek secili prej nesh kishte shpirt luftarak, këmbëngulës në idetë tona, diskutonim dhe hidhnim mendime gjithmonë në zgjidhjen e detyrave, qe i dilnin Batalionit Multinacional (MNBN) për të qenë gjithmonë në podium.
Çdo ditë shikoja fytyrat e djemve shqiptarë, të bindur dhe të aftë për të realizuar me sukses këtë stërvitje që mbartte profesionalizëm dhe standarde të NATO-s. Herë-herë dëgjoja kur bisedonin me njëri-tjetrin dhe gjithmonë dëgjoja shprehjen: "Mos harroni se nga vijmë!". Ne jemi të stërvitur, trajnuar, disiplinuar sipas standardeve që kërkon NATO. Çdo ditë unë dëgjoja dhe pyesja me vëmendje këta djem. -Djema si ia kaluat sot në stërvitje: U lodhët, u mërzitët, pavarësisht se në fytyrat e tyre kishte djersitje dhe lodheje, ata me krenari dhe zërin e lartë thoshin jemi, " Zemërluanët e b2k Br.R.SH dhe do tregojmë vlerat e kompanisë të batalionit dhe të komandantëve që na stërvitin dhe na inkurajojnë për ditë". Këto fjalë, të tyre të sinqerta dhe të dala nga thellësia e zemrës më bënin që të mbaja me korrektësi çdo detaj që përmendej në bisedat që ne bënim dhe t'i hidhja në ditarin tim. Ditët ecnin dhe çdo ditë kishte stërvitje të niveleve të ndryshme dhe të një vështirësie të lartë. Faza e parë ishte e lidhur me njohuri në fusha të ndryshme dhe një informacion i përgjithshëm për skenarin, rolin dhe detyrat që do të zgjidhte batalioni MNBN si : komando shtabi, shoqërim konvoji, check point, kontroll banese, kontroll turme, marrja pjese në shpërndarjen e ndihmave humanitare në ndihmë të popullsisë civile, si dhe njohuri në lëndë të ndryshme ushtarake, etj. Këto ishin temat që do të përballej secili prej nesh në këtë stërvitje. Faza e dytë ishte njohje me situatën, marrja e urdhrit operacional, ngritja e Qendrës Operacionale, njohja me të, nxjerrja e detyrave për nënrepartet, masat e marra prej tyre. Faza e tretë: veprime konkrete, operacion 72 orë, i koduar "COLOR- 08". Këto detyra për ne nuk ishin të panjohura, por të kaluara nëpër duar dhe na dukej sikur ne ishim para nënkolonel Bardhyl Kollçaku, komandanti i b2k Br.R.Sh, që na jepte detyrat precize, me finesë, të qarta per secilin prej nesh. Pavarësisht, se ne vepronim në një terren tjetër, me një komandant tjetër, për ne ishte e lehtë, sepse gjithçka kryhej në gjuhën e NATO-s.
Ç'ka është më e rëndësishme në këtë stërvitje dhe që vlen për të përmendur është se i gjithë efektivi fliste gjuhën e NATO-s : i gjithë aktiviteti ishte në gjuhën angleze.
Në këtë fazë, gjithashtu përfshihej ngritja e Qendrës Operacionale Taktike (TOC) funksionimi, përbërja. Ajo do të kishte në përbërjen e saj dhe do të komandohej nga 6 shtete të ndryshme me një personel prej 11 veta : 3 shqiptarë, 2 maqedonas, 1 grek, 1 boshnjak, 1 moldav, 3 armenë, të cilët do të operonin 72 orë pandërprerje për ndjekjen e operacioneve që do të kryente batalioni, konkretisht në terren. Çdo shtet kishte nga një oficer, nënoficer. Shqiptarët ishin 2 oficerë dhe 1 nënoficer, ç'ka tregon një vlerësim për aftësitë tona, për të drejtuar, menaxhuar operacione konkrete në terren.
Mbresat që na la Yerevani dhe Armenia
Çdo gjë ishte perfekte, ashtu siç NATO organizon veprimtari çdo gjë sipas axhendës dhe në kohë. Mbrritja në aeroportin e Yerevanit, pritja nga përfaqësues të shtetit armen, ku na uruan mirëseardhjen në këtë shtet na shoqëruan që të bënim të gjitha procedurat në aeroport, me pas na shoqëruan për në Institutin ushtarak Armen, ku u akomoduam në dhoma, ç'ka ishte për t'u vënë re se në dhoma ishim të përzierë: shqiptarë, amerikanë, maqedonas, grekë, kanadezë, etj. Kushtet ishin komode ç'ka tregon se NATO ka standarde jetese të larta, pavarësisht se për ne nuk ishin plani i parë kushtet, pasi ne ishim të mirëpërgatitur e të akomodoheshim nëse e kërkonte situata në terren të hapur. Pajimet personale dhe ato që ka në përdorim efektivit b2k janë amerikane dhe të përshtatshme për në terrene dhe klime të ndryshme.
Pa pritur dëgjojmë një zë "Mirëserdhët!" në shqip. Shtangëm, disa djem nga viset shqiptare të Maqedonisë na u afruan dhe na përshëndetën: Ishin pjesë të Ushtrisë të Maqedonisë. Ky moment për ne ishte një gëzim i madh. Ne gjetëm dhe një pjesë të gjakut shqiptar në ushtritë, që janë pretendentë për në NATO me të drejta të plota..
Vlerësimi nga NATO për efektivat shqiptarë
Si një ekip i vogël që futet në garë por me shpirt të madh, ne arritëm që të korrnim fitore të madhe në këtë stërvitje të NATO-s. Ne morëm 5 certifikat nderi, të shpërndara nga gjeneral Gardner. Kapiten Elidon Hasa, për përkushtim dhe bashkëpunim; toger Miri Duro për lidership; toger Ermal Dinoshi për komandim dhe drejtim të togës me profesionalizëm, tetar Hasan Bana për lidership; tetar Kica për komunikim perfekt në gjuhën e NATO-s, 8 medalje për vendin e tretë në kampionatin e futbollit të organizuar midis vendeve pjesëmarrëse në stërvitjen "Lancer - 08".
Skuadra shqiptare, e drejtuar nga tetar Hasan Bana iu dha për detyrë të kryente kontrollin e objektit dhe kapjen e një grupi terrorist, ç'ka në realitet është një detyrë shumë e vështirë, e komplikuar dhe kërkon një përgatitje të lartë profesionale, e thënë shkurt duhet të jesh "Mjeshtër", në këtë lojë operacionesh. Kjo detyrë sa delikate dhe e vështirë iu besua skuadrës shqiptare, në sajë të aftësive që këta djem kishin shfaqur ditë më parë në stërvitje. Filloi operacioni në një kohë të shkurtër u bë rikonicioni, u morën të gjitha masat, u organizua skenari, u vendos koha e hyrjes. Lëvizjet e skuadrës shqiptare i ngjanin forcave më speciale që kanë sot ushtritë e NATO-s. U krye operacioni i vëzhguesit e NATO-s të habitur nga një profesionalizëm i një shkalle të lartë përgatitje. Për këtë skuadra shqiptare u falënderua nga gjenerali, komandanti i Batalionit Multinacional.
Gjatë ditëve të stërvitjes, u organizua kampionati i futbollit në dy ture: ku në turin e parë, ne u kualifikuam për në finale. Ne luajtëm për vende të trete e të katër dhe zumë vendin e tretë. Morëm tetë medalje nderi. Ishte një kampionat i mbushur me dëshirë vetëm për të fituar.
Gjithashtu u organizuan katër ture vizitash në vende të ndryshme turistike, si në monumente kulturore të ndërtuara që në vitet 654, në kishën e Glavanices, që mbahej dhe si vend i shenjtë, në kantinën e prodhimit të pijeve, ture në kryeqytetin e Armenisë, Yerevanin. Në mendjet tona mbetën kishat e vjetra të ndërtuara nën shkëmb. Mbresëlënës ishte fakti tjetër, që njerëzit në qytet ishin shumë mikpritës dhe dashamirës për të huajt, ç'ka na bënte të ndiheshim mirë. Tregoheshin shumë të sjellshëm kur i pyesnim në lidhje me qytetin, kulturën, traditat, historinë që ky qytet dhe Armenia kishin kaluar.
Tjetër aspekt i pjesë-marrësve shqiptarë, që vlen për t'u përmendur dhe që vihet re i shikoje të shoqëruar me të huaj që diskutonin për çështje të ndryshme, shkëmbenin informacion për vendet nga ata vinin; pinin kafe së bashku, dilnin së bashku në qytet, ç'ka tregon se ne jemi miqësorë dhe dimë të bëjmë miq.
|
