Mina Qirici
Tani, ushtari profesionist Luan Zefi,
efektiv i batalionit të parë në Vau i
Dejës është njëzet e tre vjeç. Uniforma e kamuflazhit dhe mburoja antiplumb, që mban në gjoks, ia tregojnë trupin më të bëshëm dhe më të gjatë. Helmeta e rëndë, rrasur deri tek vetullat e trasha, nuk ia fshehin sytë e mëdhenj dhe të zinj. Megjithatë vështrimin e ka të butë dhe zërin e ngrohtë. Bashkëjetesën me repartin e ka nisur shumë kohë më parë. Në vitin 2003, kur sapo mbaroi shkollën e mesme "Nikollaq Zagonjari" në Velipojë, i erdhi në shtëpi fletë-thirja për të kryer shërbimin e detyrueshëm ushtarak. Djaloshi edhe mund t'i kishte bërë "bisht" detyrës, por zgjodhi rrugën e ligjit. Në fund të fundit, shërbimi ushtarak është një detyrim për të gjithë të rinjtë shqiptarë. Aq më tepër që, detyra për t'i shërbyer vendit tënd, është mëse e shenjtë. Por Luan Zefi kishte një ëndërr tjetër: të qëndronte përgjithmonë në radhët e Ushtrisë. Të bëhej ushtar profesionist. Të shkonte me detyrën fisnike të paqeruajtësit shqiptarë jashtë vendit, në luftën kundër terrorizmit botëror. Të bëhej misionar i paqes. Rruga për t'u bërë i tillë kalonte pikërisht nën uniformën e ushtarit profesionist. Ky do të jetë nesër ushtari i së ardhmes në Forcat tona të Armatosura. Kur mbaroi shërbimin e detyrueshëm ushtarak në batalionin e Vaut të Dejës, Luan Zefi i bëri kërkesën e ëndërruar komandës për të qënë pjesë e këtij reparti. Eprorët, që ia njohën për një vit me radhë karakterin, vullnetin dhe dëshirën, ia plotësuan dëshirën. Atë ditë ndjehej me të vërtetë i lumtur edhe pse mori rrugën drejt Brigadës së Stërvitjes Bazë në Bunavi të Vlorës. Për një vit, Luan Zefi do t'i nënshtrohej, bashkë me shokët e tjerë, Kursit Bazë të ushtarit profesionist. Stërvitjet ishin me të vërtetë të lodhshme dhe ndryshonin krejtësisht nga stërvitjet, që kishte zhvilluar kur ishte ushtar i shërbimit të detyrueshëm ushtarak. Në Brigadën e Stërvitjes Bazë u formua plotësisht me staturën e vërtetë të ushtarit profesionist. Tani ai ishte në gjendje të vraponte kilometra të tëra pa ndjerë lodhje; të qëllonte në shenjë tabelat me të gjitha llojet e armëve, që kishte reparti; të duronte vapën përvëluese të korrikut dhe acarin e ftohtë të janarit.
Erdhi në batalion më i burrëruar dhe më i fortë fizikisht. Ishte në të njëjtin repart, por tani me "status" tjetër. Ndjehej krenar, që ishte ushtar profesionsit i batalionit të parë të Brigadës së Reagimit të Shpejt, brigadës elitë të Ushtrisë shqiptare. Ndjehej krenar që tani do të ishte edhe ai pjesë e Forcave tona të Armatosura. Ditën që i thanë se do të bënte pjesë në misionin paqeruajtës në Bosnje-Herecegovinë, u ndje tepër i emocionuar. Jo se kishte frikë të përballej me vështirësitë e misionit, por se ju dha besimi që edhe ai, ushtari më i ri profesionist i batalionit, të përfaqësonte Shqipërinë në misionin fisnik të paqeruajtësit.
Tek stërvitet bashkë me shokët në poligonin e taktikës, Luan Zefi thotë: "Bosnjë-Hercegovina ishte misioni im i parë. Misionet e para mbahen mend gjatë nga të gjithë ushtarakët. Për mua ky mision, që zgjati gjashtë muaj, ishte në të njëjtën kohë edhe një shkollë e dytë, pas asaj që kreva në Bunavi. Misionet të vënë në kushte të vërteta lufte. Aty shpalosen vlerat e ushtarit profesionist. Ia dola me sukses mbanë këtij misioni falë përgatitjes sime profesionale, që kur isha ushtar aktiv në batalion, ashtu edhe kur u bëra ushtar profesionist. Tani pres me padurim misionet e radhës. I kisha zili shokët që u nisën këto ditë me misionin e paqeruajtësit në Kabul të Afganistanit. Është kënaqësi për një ushtar profesionist të jetë pjesë e kontigjentit të 13-të paqeruajtës, në kuadër të misionit ISAF të NATO-s. Detyra ime është të stërvitem më standarde bashkëkohore. Jemi në prag të hyrjes në NATO dhe ushtari profesionsit shqiptar duhet të plotësojë sa më mirë standardet që kërkon një ushtar i NATO-s…."
…kapter Hidri
Në pamje të parë, Zyhdi Hidri të ngjan me një kapter të sertë. Së paku kështu tregojnë tiparet burrërore të fytyrës së tij. Nuk e kemi fjalën për ashpërsinë e të sjellurit dhe të komunikimit me vartësit, sepse në këtë drejtim, ai shquhet për sjellje serioze dhe dashamirëse. I "rreptë" është në kërkesën që ka ndaj detyrës së tij funksionale dhe stërvitjes. Nënoficeri dyzet e dy vjeçar, njëzet vjet të jetës së tij ia ka kushtuar Ushtrisë. E ka veshur uniformën ushtarake qysh në vitin 1988, në ish- Brigadën e Tankeve në Melgush. Ish tankisti nuk do t'a mendonte në atë kohë se, do të vinte një ditë, që jo vetëm nuk do t'i shkëpuste lidhjet me Ushtrinë, por do t'i forconte ato edhe më tepër. Tani ai është këshilltar i komandantit të batalionit për nënoficerët dhe ushtarët. Erdhi në repartin e Vaut të Dejës shumë vite më parë dhe, siç thotë ai, "dua të qëndroj gjatë këtu". Pohimi i tij ka të bëjë me profesionin që ka zgjedhur. Ai vërtet është nënoficer, por me përgatitjen profesionale, që zotëron është gati i barabartë me oficerët. "Në këtë repart, thotë ai, kam stërvitur dhe trajnuar breza të tërë ushtarësh. Ja, edhe efektivi, që u nis në Kabul të Afganistanit, është trajnuar dhe stërvitur ditë dhe muaj prej meje. Jam i bindur se djemtë do të më nderojnë në mision. Sigurinë ma jep përgatitja e lartë e tyre, dëshira që ata kanë për t'i plotësuar detyrat, që do t'iu ngarkohen, me përkushtim të lartë. Por, bindjen time, e mbështes edhe në përvojën, që kanë fituar djemtë në misionet e tjera paqeruajtëse. Shumë prej tyre nuk e kanë misionin e parë. Duket disi e çuditshme, por nëntetari Ardian Shabani, që pak kohë më parë ka qënë ushtar profesionsit, i stërvitur po prej meje, Kabulin e ka misionin e tij të katërt. Ndjehesh krenar kur ushtarët tanë kthehen nga misionet me detyra të realizuara dhe që kanë qënë të barabartë me ushtarët e vendeve, të cilët kanë kohë, që janë pjesë e NATO-s. Ne do të hyjmë pas pak mujash. Kjo na bën dy herë krenarë…". Kapteri Zyhdi Hidri i ka ngjitur shkallët e karrierës një nga një, por i sigurt. Që të bësh karrierë në Ushtri, lipset të jesh i përgatitur ushtarakisht. Përgatitja e lartë profesinale e kapterit i ka bazat në kurset e trajnimit, që ka zhvilluar për dy vite më radhë në Turqi. Ai tregon se, Kursin Themelor të Nënoficerit e ka zhvilluar me instruktorët ushtarakë turq në Stamboll dhe Ankara. "Kam mësuar shumë në ato trajnime", thotë nënoficeri. "Me ato ide dhe përgatitje erdha në batalion, t'ua jepja edhe ushtarëve dhe nënoficerëve që trajnoja vetë. Shkolla vërtet është eksperiencë, por edhe stërvitja, që zhvillon vetë në rolin e instruktorit, është një tjetër përvojë e vyer". Zyhdi Hidri ka marrë pjesë në tri misione paqeruajtëse në Bosnjë-Hercegovinë: në vitet 2004, 2005 dhe 2007. Në të tria këto misione ka qënë më tepër se i suksesshëm. "Çdo mision të dhuron një eksperiencë të re pune", thotë kapteri dhe shton: "Misionet e kalitin ushtarakun dhe e ballafaqojnë me luftën e vërtetë. A kam dëshirë të shkoj përsëri? Sigurisht! Ky është profesioni im: të shërbej dhe të shkoj aty ku më thërret detyra dhe t'a kryej atë me sukses të plotë". |
