Redaksia e  LIBRIT

Gazeta USHTRIA

Revista MBROJTJA

Kuvendi i hapi punimet, më 28 nëntor 1912, në orën 14 pasdite, po në shtëpinë e Xhemil bej Vlorës. Kryetar i Kuvendit u zgjodh Ismail Qemali dhe sekretar Luigj Gurakuqi. Në fjalën e shkurtër që mbajti Ismail Qemali para 40 delegatëve, të përcjellë me duartrokitje të gjata e brohoritje entuziaste:”Rroftë Shqipnija e Lirë”, foli për të kaluarën e Shqipërisë, nën sundimin osman dhe për luftrat e shqiptarëve, për të fituar të drejtat e tyre. Ai vuri në dukje se, në rrethanat e krijuara nga Lufta Ballkanike, e vetmja  udhë  shpëtimi ishte ndarja e Shqipërisë nga Turqia”.

Propozimi i kryetarit për Shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë, u miratua njëzëri nga delegatët. Në Rezolutën e Pavarësisë, me titull: “Në Vlonë më 15-28 të vjeshtës së tretë, 1912”, të cilën e lexoi sekretari i parë i kuvendit, Luigj Gurakuqi thuhet: ”Pas fjalëve që tha Z. kryetar Ismail Kemal Beu, me të cilat tregoi rrezikun e madh, në të cilin ndodhet sot Shqipëria, të gjithë delegatët me një zâ venduan që Shqipëria me sot të bâhet në vete, e lirë e e mosvarme”.

Ndërkaq, gjithë emocionet e këtij akti historik i pasqyron më së miri origjinali i Procesverbalit, i  cili fatkeqësisht kishte humbur në vitin 1937. Dokumentin e shpalljes së Pavarësisë, e botoi gazeta”Përlindja e Shqypnies”, organ i Qeverisë së Përkohshme të Vlorës, si edhe Lef Nosi në përmbledhjen e dokumenteve historike.

Në një letër me titull: “Si  u bë Kongresi i Vlorës”, Mid´hat Frashëri dërguar mikut të tij Kristo Luarasit, shkruan: ”Kongresi u çel më 28 të këtij muaji dhe ishin 47 delegatë nga çdo an´e Shqipërisë, vise të shkelura dhe të pashkelura.S ot janë 65, se kanë ardhur edhe nga krahina të tjera. Këtë ditë, pra, ora 14.30, me zë të përgjithshëm u proklamua independenca e Shqipërisë dhe Flamuri u çel në portën e shtëpisë, ku ishim mbledhur(...). Salla e madhe në shtëpinë e Xhemil Bej Vlorës ishte mbushur plotë dhe delegatët kishin zënë vendet rreth tri tryezave të mëdha të vëna afër e afër...”

Sipas shënimeve të Mustafa Merlika Krujës, pjesëmarrës  në  këtë  kuvend, del se Rezolutën e Shpalljes së Pavarësisë të Shqipërisë e nënshkruan të  gjithë  të pranishmit në Kuvend.

Pra, këtë akt e nënshkruan vetëm delegatët që qenë të pranishëm në kuvend, por jo edhe ata që erdhën me vonesë në Vlorë.

Pas këtij akti të rëndësishëm në historinë e popullit tonë, në orën 15 e 12 minuta pasdite, Ismail Qemali në murin e ballkonit të shtëpisë, ku u mbajt kuvendi e vendosi Flamurin kombëtar, po atë Flamur që zbukuronte podiumin e Hotelit “Kontinental” në Bukuresht, në mbledhjen e 5 nëntorit, me përfaqësuesit e kolonive  shqiptare atje .

Ndërkaq, përveç këtij versioni, Eqrem bej Vlora, në kujtimet e tij, thotë se, flamuri që u ngrit më 28 Nëntor 1912, në Vlorë,ishte një flamur që e mbaja në shtëpi si kujtim, të dhuruar solemnisht  (më 1909)nga një pinjoll i familjes Kastrioti(don Aleandro Kastrioti) me banim në Paris.

Përfundim

Kuvendi Kombëtar i Vlorës pas vendimit historik të shpalljes së Pavarësisë, u muar me organizimin shtetëror. Që në mbledhjen e tij të parë, kuvendi vendosi për krijimin e qeverisë së parë të përkohshme. Më 4 dhjetor 1912, Kuvendi zgjodhi përbërjen e plotë të Qeverisë,ku përveç Ismail Qemali-kryetar,në të bënin pjesë:

1.Dom Nikollë Kaçorri, nënkryetar;

2.Myfit Bej Libohova, Ministër i Brendshëm

3.Gjeneral Mehmet pashë Deralla, Ministër i Luftës

4.Abdi bej Toptani , Ministër i Financave

5.Dr.Petro Poga, Ministër i Drejtësisë

6.Dr.Luigj Gurakuqi,Ministër i Arsimit

7.Mit‘hat Frashëri, Ministër i Punëve Botore

8.Pandeli Cale, Ministër i Bujqësisë dhe

9.Lef Nosi, Ministër i Postë-Telegrafeve.

Po atë ditë Kuvendi zgjodhi edhe një pleqësi prej 18 anëtarësh në krye me myftiun Vehbi Dibra. Kuvendi kombëtar i Vlorës punimet e veta i përfundoj më 7 dhjetor 1912.

Me aktin e Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, kryetari i Qeversisë së Përkohshme Ismail Qemali, më 29 nëntor me një letër i njofton gjashtë Fuqitë e Mëdha: Anglinë, Italinë, Austro-Hungarinë, Francën, Gjermaninë dhe Rusinë. Po ashtu, për këtë vendim Ismail Qemali i njofton edhe shtetet ballkanike, Rumaninë, Malin e Zi, Serbinë, Bullgarinë, Greqinë dhe Turqinë, duke kërkuar nga ata që të njihnin aktin e Pavarësisë, si vullnet politik të Kombit Shqiptar, por fatkeqësisht as Fuqitë e Mëdha dhe as monarkitë ballkanike nuk e njohën Pavarësinë e Shqipërisë. Përkundrazi ushtritë e “Aleancës Ballkanike”, i vazhduan luftimet në tokat shqiptare për t´i pushtuar dhe aneksuar ato.