Politikat e SigurisëKoncepti strategjik i NATO
Angazhim aktiv, Mbrojtje moderne
Koncepti i ri strategjik, në parathënien e tij rikonfirmon edhe njeherë angazhimin e vendeve anëtare të Aleancës në lidhjen mes kombeve për të mbrojtur njëri-tjetrin kundër rreziqeve të reja të sigurisë e paqes. Ai shpreh qartë angazhimin e Aleancës në parandalimin e krizave, menaxhimin e konflikteve dhe bashkëpunimin e ngushtë me partnerët ndërkombëtarë, OKB dhe BE. Ai hap një faqe të re bashkëpunimi me partnerët, duke ju ofruar një rol thelbësor në formësimin e operacioneve të NATO. Ai rikonfirmon dëshirën për një botë pa armë bërthamore por për aq kohë sa ka armë bërthamore në botë, NATO do të mbetet një Aleancë bërthamore. Më tej ai rithekson angazhimin e fort për të mbajtur derën e NATO të hapur, për të gjitha demokracitë Europiane që përmbushin standardet e anëtarësimit.
Ndërkohë që bota është në ndryshim, Koncepti i ri thekson se misioni thelbësor i NATO do të mbetet po i njëjtë.
Aleanca garanton të mbetet një komunitet i pashembullt i lirisë, paqes, sigurisë dhe vlerave të përbashkëta.
Detyrat themelore dhe parimet e NATO nuk ndryshojnë, ajo do vijojë të ketë qëllim afatgjatë, mbrojtjen e lirisë dhe sigurisë të të gjithë anëtarëve të saj me mjete politike dhe ushtarake. Aleanca është vendosmërisht e angazhuar në qëllimet dhe parimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara, dhe në Traktatin e Uashingtonit, i cili pohon përgjegjësinë kryesore të Këshillit të Sigurimit për ruajtjen e paqes dhe sigurisë ndërkombëtare.
Historiku i marrëdhënieve NATO-Shqipëri
Qershor 1992, Shqipëria aplikon dhe pranohet zyrtarisht në Këshillin e Bashkëpunimit të Atlantikut të Veriut (NACC).
Dhjetor 1992, shënohet vizita e parë zyrtare nga Presidenti i Shqipërisë, Z. Sali Berisha, në selinë e NATO-s ku takohet me Sekretarin e Përgjithshëm të Aleancës Z. Manfred Verner.
19 Mars 1993, për herë të parë, viziton Shqipërinë Sekretari i Përgjithshëm i NATO, Manfred Verner.
Maj 1993, Shqipëria pranohet anëtare e Asamblesë së Atlantikut të Veriut.
Janar 1994, NATO lëshoi dokumentin ftesë të Partneritetit për Paqe, duke e përcaktuar atë si një program të drejtpërdrejtë dhe një mekanizëm praktik për të transformuar marrëdhëniet ndërmjet NATO dhe shteteve jo anëtare, kryesisht të ‘Bllokut Lindor”, që nuk përfshiheshin nën “ombrellën e sigurisë” sipas artikullit 5 të saj.
23 Shkurt 1994, Presidenti Dr. Sali Berisha nënshkroi Dokumentin Kuadër të PfP duke e bërë Shqipërinë zyrtarisht anëtare të kësaj iniciative (PfP).
20 Prill 1994, Parlamenti shqiptar ratifikoi dokumentin themelor të PfP.
3 Qershor 1994, u krijua Shoqata e Atlantikut të Veriut në Shqipëri në të cilën morën pjesë rreth 80 intelektualë të fushave të ndryshme.
22 Shtator 1994, Shqipëria paraqiti në NATO dokumentin e prezantimit të Shqipërisë në PfP, ku deklaroi kapacitetet dhe kuadrin e bashkëpunimit si vend partner.
25 Janar 1995, u miratua programi i parë individual i partneritetit (IPP) të Shqipërisë me NATO.
9 Qershor 1995, Shqipëria u përfshi zyrtarisht në procesin e planifikimit dhe rishikimit të partneritetit për paqe (PARP), proces i cili krijon kushte për të përfituar dhe aplikuar eksperiencën e NATO në fushën e planifikimit të mbrojtjes. Duke marrë pjesë në ciklet e PARP, Shqipëria nisi shkëmbimin me NATO, të informacionit dhe marrjen më në detaje të ekspertizës për çështje të një spektri të gjerë, që përfshijnë politikën e mbrojtjes, zhvillimet për kontrollin demokratik të Forcave të Armatosura, mbi forcat që Shqipëria ofron në dispozicion të NATO/PfP dhe planet përkatëse financiare.
